ماهایی که روز و شب تو دنیای ماشینیم . ماهایی که نمی خوایم قبول کنیم همینیم

وقتی که اسمونت مثل زغال سیاه شد . وقتی که روشنایی فقط فانوس ماه شد

وقتی که تنها شدیم تو ظلمت و سیاهی . می گیم خدایا تو که صاحب شب و ماهی

نذار ما هم غرق بشیم تو سراب پول و ثروت . نذار یادمون بره بزرگی و با عظمت

به بدا هم کمک کن به کسایی مثل من . نذار که اشتباهی یه راه دیگه برن

و نسیم وار بر خاطراتم وزید. و غبار را....................نمی دانم. شاید زدود یا نشاند بر انان

و رفت.

ولی او نمی دانست همیشه اولین وزش به یاد می ماند

به من یاد دهید چگونه با یک پدر خداحافظی کنم. با یک دوست.

به من یاد دهید چگونه سرد بپذیرم دست هایی را که گرمای وجودم از انان است.

کیست که به من بیاموزد وداع با پدر را ؟

پدر...پدر چندیست برایم غریب است. چند وقت است بر زبانش نبرده ام؟ به من یاد دهید چگونه به یادش بیاورم.چگونه به یاد بسپارم کلمه ای را که دیکر نمی گویمش و چگونه از باد ببرم کلمه ای را که همه یادم از اوست.

به من بیاموزید چگونه یک دوست را روانه ی خاک می کنند تا من نیز چنین کنم. و پس از ان....ایا خاطرات را هم به خاک می سپارند؟ ..... گمان نمی کنم.

و اگر چینین باشد اگر باید مدفون کنم تمام خاطرات را...دیگر چه می ماند در این حافظه ی غبارآلود؟

و اگر یادم برود او چه طور پدرانه به من لبخند زد چه چیز دارم از لبخند که به فرزندم بیاموزم؟ و اگر قرمزی سیبی را که به دستم داد فراموش کنم چگونه می توانم هجی کنم قرمز را برای چشمان کودکی که انتظار سیب را می کشد؟

این حافظه ی نفرین شده تقاص چه را پس می دهد؟ تقاص خاطراتی را که با او داشت؟ یا تقاص رویاهایی را که با او در سر می پروراند؟ به من یاد دهید چه کنم با این خاطرات و رویاها.

کیست که بتواند خداحافظی با او را برایم معنا کند ؟ یارایتان هست برای چنین کاری؟ می توانید؟...... اری! نمی توانید.

اخر پس از او چه می ماند از من که خدا بخواهد حافظش باشد؟صورتکی بی لب؟ لبی بی لبخند؟ لبخندی پوچ . بی معنا و بی او؟

خدا  حافظ کدامیک از لحظاتی باشد که بی او شاد نیست؟

خدا  حافظ کدامیک از صحنه هایی باشد مه بی او زیبا نیست؟

خدا  حافظ چه باشد درون این جسم سرد من؟ ایا بی او می توانید اسمش را قلب بگذارید؟ خدا باید حافظ هیچ باشد؟ این را هم نمی توانید به من بیاموزید درست است؟

نگران نباشید یاد می گیرم. باید یاد بگیرم.