سلام خدمت همه ی دوستان یاران اشنایان . می دونم همتون خیلی خیلی ناراحتین از اینکه من ۳۵ روزه پست جدید نذاشتم . می دونم ۳۵ شب با دلتنگی می خوابیدین . می دونم این چند وقته اصلا حال و حوصله ی نت اومدن نداشتین ولی خب چی کار می شه کرد من که نمی تونم تمام وقتم رو بذارم واسه ی این وبلاگ بلاخره منم کار و زندگی و مشغله های خاص خودم رو دارم تازه امسال که مانیتور کلاس هم شدم ( اونایی که نمی دونن از اونایی بپرسن که اینگیلیش شون خوبه می دونن یعنی چی !) کلی کار رو هم تلنبار شده دارم ولی گفتم خدا رو خوش نمی یاد شما ها رو اینطور دپسرده باقی بذارم . راستی یه نکته به این نتیجه رسیدم که رومانتیک وبلاگ اومده پایین واسه همین اینم یه متن کمی تا قسمتی عاشقانه. در ضمن همین حالا اعلام می کنم این پست هیچ مخاطبی نداره پس فردا برام حرف در نیارین . البته نه نداشته باشه ها .........! بگذریم شما همون ندارد رو بچسبین!

ال جی فقط با ضمانت نامه ی گلدیران شما را به خواندن این متن دعوت می نماید. هر روز بهتر از دیروز (البته فکر کنم این اخریه مال سام سونگ بود البته با ضمانت نامه ی سام سرویس)

اگر عاشقانه صدایت کردم زنگ عشق را در صدایم باور مکن اما بگذار دره ها از پژواک صدای عاشقانه ی تو عمیق تر گردند.

لطافت شبنم را حتی در سحرگاه لطیف ترین روز خدا باور مکن اما قفل لطیف ترین نوازش را که کلیدش فقط دستان توست برای همه بگشا .

برق مهر را در نگاه ها حتی نگاه من باور مکن اما نگاه براق خود را گاهی نیز یه ایینه بدوز تا پی ببرد به راز وجود.

استواری کوه را باور مکن ولی چنان به کو ها استواری ببخش که دیگر هیچ فرهادی با آوازه ی کوهکنی دل نبرد از شیرین های معصوم عصر ما .

جوشش چشمه را باور مکن ولی جوشش و طپش عاشقانه ی قلبت را نه فراموش کن نه انکار و تا می توانی رهگذران تشنه را سیراب کن .

داغ لیلی را باور مکن ولی افسار را دریغ کن از اسب جنونت تا آزاد و سرخوش زیر پا گذارد هفت شهر عشق را و بر پشت خویش سوار کند تمام لیلی های داغدار را .

صدای عاشقانه را . لطافت شبنم را . برق مهر را . استواری کوه را . جوشش چشمه را و داغ لیلی را باور مکن .

که تو و تنها تو سزاواری بر باور