و اینک همان روز موعود است . همان واپسین لحظه های حیات .                          که دیگر حباب زندگانی ماهیان به سطح نیلگون نمی رسد.                                   و پنجره ها دیگر برایم روزنه ای به عمق وجودت نمی گشایدو و دست هایم همچون ژاله های نخستین روزهای زمستانی سردند و چشم هایم(ان اهوان رمیده) گرداگرد هستی زا به دنبالت سیر می کنند.                                                                و اینک همان روز موعود است.                                                                      ولیکن اتش رستاخیزی نیست که دست هایم را گرم کند و تنم را که نوازش دستهایت را تمنا می کند بسوزاند.                                                                                و این رستاخیز بی اتش و بی عذاب چه سرد است 

و در این رستاخیز مسیح باز مصلوب و در این رستاخیز مریم باز باکره.                      و روح القدس انان را در اغوش می گیرئ و تمامی بندگان پاکدامنش را.