یه روز اومد که اسمون از بی کسی گریه می کرد . خورشید خانم از تنهایی رنگش پریده بود و زرد

یه روز اومد که رو زمین دلا همه سیاه بودن . هیچکسی خوب و پاک نبود همه غرق گناه بودن

یه روز اومد که شاعرا لباشونو دوخته بودن . توی غبار زندگی ذوقشونو باخته بودن

یه روز اومد که بی کسی تو دنیامون پر شده بود . مبنای خوب یا بد بودن حرفای مردم شده بود

یه روز اومد که همه ی بال و پرا بسته بودن . همه انگار از زندگی یه جورایی خسته بودن

یه روز اومد که ماه نبود ستاره ها بی نور بودن . واسه دیدن خوبی ها ادما انگار کور بودن

یه روز اومد یک روز زیبا و قشنگ . اون دنیای سیاه ما یکدفعه شد هزارتا رنگ

فرشته بود وقتی اومد کرور کرور خوبی اورد . ولی وقتی دوباره رفت تمام خوبی ها رو برد