در طنین ابشار و در لذت حل شدن سنگ ها در لذت اب تو را می شنوم.

در نسیمی که از جنگل های بکر استوایی ( انان که دست های الوده یمان الوده اش نکرده اند هنوز) بر می خیزد تو را می بویم.

در نوازش برگ زردی که از درخت می افتد تا خزان را یاد اورد به پوست لطیف کودک تو را حس می کنم.

در تمام لحظات زیبای حیاتم که در جایی از وجودم تلنبارشان کرده ام تو را به یاد می اورم و در تمام ماتم هایی که به درد می اورند این قلب ماتم گرفته را تو را می گریم.

و من در اینه دیگر خود را نمی بینم                            

 این تویی که رو به رویم ایستاده ای و مرا به اغوش می کشی                      تا به پرواز در ایم